شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس دهم: زبان و ادبیات فارسی در سده‌های پنجم و ششم و ویژگی‌های سبکی آن | آزمون شماره 25900

خراسانی

هندی

آذربایحانی

عراقی

هجو

وعظ و اندرز

مفاخره و شکایت و انتقاد اجتماعی

نزدیک شدن غزل به عشق زمینی

این همه عکس مِی و نقش نگارین که نمود/ یک فروغ رخ ساقی است که در جام افتاد (ورود اصطلاحات عرفانی در شعر)

مِی خور که شیخ و حافظ و مفتی و محتسب/ چون نیک بنگری همه تزویر می‌کنند (رواج هجو در شعر)

پیش از این کاین سقف سبز و طاق مینا برکشند/ منظر چشم مرا ابروی جانان طاق بود (فاصله گرفتن از عشق زمینی)

بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی/ خون خوری گر طلب روزی ننهاده کنی (وجود پند و اندرز در شعر)