شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 8301

دو

سه

چهار

یک

اندر اقلیم عشق بیکارند / عقل‌های تهی رو پرکار 

چو رسیدم به جای بی‌جایان / نکنم بیش کار بیکاران

عمر خود هر که بی‌غم عشقت / می‌گذارد به هرزه بیکار است

لاابالی پیشه‌گیر و عاشقی بر طاق نه / عشق را در کار گیر و عقل را بیکار کن

همه را دیده به رویت نگران است ولیکن / خودپرستان ز حقیقت نشناسند هوا را

همانا کاین دیار اندر بهشت است / که بس پر نور و روحانی دیار است

من که با مویی به قوت برنیایم ای عجب / با یکی افتاده‌ام کاو بگسلد زنجیر را

ای که گفتی دیده از دیدار بت‌رویان بدوز / هرچه گویی چاره دانم کرد جز تقدیر را

مبادا جز حساب مطرب و می‌/ اگر نقشی کشد کلک دبیرم

جامه چون پر شوخ شد یک‌بارگی / گرچه بود از میخ صد غمخوارگی

تو چه دانی که در نهاد کثیف / آفتاب است روح یا خفاش

ولی چو جمله دهانم کدام را دوزی / نیم چو سوزن کاو را بود یکی سوفار