شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 7345

وقت گل است نوش کن باده چون گلاب را/بلبل نغمه ساز کن بلبله شراب را

گرد سفید برق را تا بنشاند از هوا/موج بلند می شود چشمه آفتاب را

کی چو من سوزند یاران گرچه دلسوزند، لیکن/عود چون سوزد بود دل گرمی ای هم مجمری را

خورد عاشق چیست پیکان های زهر آلود هجر/وصل چون یار تو باشد بازجو لوزینه را (لوزینه=نوعی شیرینی)

گَرَم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم / ز جام وصل مِی نوشم ز باغ عیش گل چینم

کسی به گردن مقصود دست حلقه کند /  که پیش تیر بلاها سپر تواند بود

دلا ز نور هدایت گر آگهی یابی / چو شمع خنده‌زنان ترک سر توانی کرد

عشق دُردانه است و من غواص و دریا میکده / سر فرو بردم در آنجا تا کجا سر بر کنم

همچو چنگم سر تسلیم و ارادت در پیش/ تو به هر ضرب که خواهی بزن و بنوازم

از دیده گر سرشک چو باران چکد، رواست/ کاندر غمت چو برق بشد روزگار عمر

چون شبنم اوفتاده بُدم پیش آفتاب/ مهرم به جان رسید و به عیوق برشدم

تیرگی ملک تنم رنجه کرد/ رنگم از آن روی بدین‌سان پرید