شرکت در آزمون آنلاین فارسی نهم - فارسی نهم | آزمون شماره 12943

گر گوهر و مرجانی جز خرد مشو این جا / زیرا که در این حضرت جز ذرّه نمی‌شاید

در گوهر جان بنگر اندر صدف این تن / کز دست گران‌جانی انگشت همی‌خاید (گران‌جانی: کاهلی/ انگشت خاییدن: کنایه از حسرت و افسوس)

این بحر وجود آمده بیرون ز نهفت / کس نیست که این گوهر تحقیق بسفت

هر کس سخنی از سر سودا گفتند / زآن روی که هست کس نمی‌داند گفت (گوهر سفتن: کنایه از سخن نغز گفتن/ سودا: وهم)

به نسب نیست رتبت مردم / هر کسی را به نفس خود شرف است

شرف دُر به جوهرِ خویش است / نه ز پاکیِ جوهرِ صدف است (نسب: خویشاوندی/ دُر: مروارید)

همان شیر کو جای در بیشه کرد / ز بدعهدی مردم اندیشه کرد

مگر گوهر مردمی گشت خرد / که در مردمان مردمی‌ها بمرد (از چیزی اندیشه کردن: از چیزی ترسیدن، نگران چیزی بودن)

غول بر خویشتن ار خضر نهد نام چه سود / که خدایش به سر چشمه‌ی حیوان نبرد

عیان عشق بین و عقل بگذار / که اندر عقل بینی کی رخ یار

که داند هر که او این را نداند / پس این معنی حقیقت هرزه خواند

خدا دیدم به چشم سر یقین من / بدیدم اوّلین و آخرین من

رحیم

آمرزنده

هدایت‌گر

خالق

نهاد _ مسند

متمّم _ نهاد

نهاد _ نهاد

متمّم _ مسند