شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هشتم: وزن شعر فارسی | آزمون شماره 21671

ساقیا برخیز و در ده جام را

سیلاب ز سر گذشت یارا

با جوانی سرخوش است این پیر بی‌تدبیر را

روزگار است این که گه عزّت دهد، گه خوار دارد

سروران را بی‌سبب می‌کرد حبس/ گردنان را بی‌خطر سر می‌برید

-U - - - U - - - U - /- U - - - U - - - U -

تو گر خواهی که جاویدان جهان یک سر بیارایی / صبا را گو که بردارد زمانی برقع از رویت

U- - -U- - -UU- -U /- - -U- - -U- - - U- - -U- - -

بده تا بگویم به آواز نی/ که جمشید کی بود و کاووس کی

U - - U - - U / - -U - - UU - U - -

بساط سبزه لگدکوب شد به پای نشاط/ ز بس که عارف و عامی به رقص برجستند

U- - U U - U - U/-U - U- - - U - - U - U- - - -

صادق آمد گفت او وز ماه دور افتاده‌ام: $---U---U---U-$

پیش آر نوشانوش را از بیخ برکن هوش را: $---U----U---U--$

منشین با دو سه ابله که بمانی به چنین ره: $--UU--UU--UU--UU$

بگیرم ادب را ببندم دو لب را: $-U--U--U--U$

ندانم از چه سبب رنگ‌ آشنایی نیست / سهی قدان سیه چشم ماه‌سیما را

پیش از اینت بیش از این، اندیشه‌ی عشّاق بود / عشق‌ورزی تو با ما شهره‌ی آفاق بود

چگونه سر آمد به نیک‌‌اختری / بر ایشان همه روز گندآوری

پس آن گه بگفت ار ز من بشنوی / به شعر آری از دفتر پهلوی

گر جان بدهد سنگ سیه لعل نگردد 

من عهد می‌کنم که نگویم دگر سخن

سست پیمانا به یک ره دل ز ما برداشتی 

با هر که وفا کنم به دردم دارد