شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس هشتم : پایه های آوایی همسان (2) | آزمون شماره 14347

چه برخیزد از خود و آهن تو را/ چو سر آهنین نیست در زیر خود

ز سرگشتگی زیر چوگان چرخ/ چو گویی ندانی فراز از فرود

خرد گر سخن برگزیند همی/ همان را گزیند که بیند همی

زهی ماه در مهر سرو بلندت/ شکر در گدازش ز تشویر قندت

از آن سویی که هر شب جان روان است / به وقت صبح بازآرد روان را

این خانه که پیوسته در او بانگ چغانه است / از خواجه بپرسید که این خانه چه خانه است

خنده بیاموز گلی سرخ را / جلوه کن آن دولت پاینده را

کسی سر نهد بر فسونش که چون مار / ز عقل و ز دین دست و پایی ندارد

جهان را بدیدم وفایی ندارد / جهان در جهان آشنایی ندارد

دلم را داغ عشقی بر جبین نه / زبانم را بیانی آتشین ده

به دنبال محمل چنان زار گریم / که از گریه‌ام ناقه در گل نشیند

ز صورت پرستیدنت می‌هراسم / که تا زنده‌ای ره به معنی ندانی

دلم چون مار می‌پیچد ز مهرم سر مپیچ / رخت چون ماه می‌تابد ز خواجو رخ متاب

 گَرَم با صالحان بی دوست فردا در بهشت آرند / همان بهتر که در دوزخ کنندم با گنهکاران

 پری ندارد ای صنم به روشنی جبین چنین / بشر دهد از این پسر که به بود ز حور عین

 نمی‌سازی دمی با ما سبکساری نفرما / چرا ای دل جفاجویی تو دلجویی بفرما