شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17297

شما که‌اید؟ صفی از گرسنگی و غرور / که استقامت و خشم از نگاهتان پیداست

جانان من اندوه لبنان کشت ما را / بشکست داغ دیر یاسین پشت ما را

ز انقلاب زمانه عجب مدار که چرخ / از این فسانه هزاران هزار دارد یاد

باید به سر زی مسجد‌الاقصی سفر کرد / باید به راه دوست، تَرک جان و سر کرد

چو در کار خدا چون و چرا نیست / امید از حق بریدن هم روا نیست

یا ملاذالمسلمین در کفر عصیان مانده‌ام / از خداوندم امید رحمت و چشم عطاست

همگی وبالم از تو به خدا بنالم از تو / بنشان تکبّرش را تو خدا به کبریایی

هر کس به هر گروهی دارد امید چیزی / ما را امیدگاهی غیر از خدا نباشد

تلمیح

جناس

حس‌آمیزی

ایهام

در مشرب رندان به نسب نیست بزرگی / در بزم، سر آن است که دستار ندارد

میان عیب و هنر پیش دوستان کریم / تفاوتی نکند چون نظر به عین رضاست

در چشم پاک بین نبود رسم امتیاز / در آفتاب سایه شاه و گدا یکی است

نیست میزان تفاوت در میان عارفان / اعتبار عنبر و کف در دل جیحون یکی است

 ما بارگه دادیم، این رفت ستم بر ما                             بر قصر ستمکاران، گویی چه رسد خذلان (مسند- نهاد)

 تا تو را جای شد ای سرو روان در دل من                         هیچ کس می‌نپسندم که به جای تو بود (منادا- مفعول)

 بر تیر جورتان ز تحمّل سپر کنیم                              تا سختی کمان شما نیز بگذرد (متمم- قید)

 بادی که در زمانه بسی شمع‌ها بکشت                            هم بر چراغدان شما نیز بگذرد (نهاد- مفعول)