شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس نهم : استعاره | آزمون شماره 16791

گفت خاموش که هرکس که جمالی دارد / هر کجا پای نهد دست ندارندش پیش 

گرچه ز شراب عشق مستم / عاشقتر از این کنم که هستم 

بشکفت گلها در چمن ای گلستان من بیا / سرو ایستاده منتظر سرو روان من بیا

به نظم اندر آری دروغی طمع را / دروغ است سرمایه مر کافری را

در آفاق گشاده است و لیکن بسته است / از سر زلف تو تا پای دل ما زنجیر 

خواهم شدن به میکده گریان و دادخواه / کز دست غم خلاص من آن‌جا مگر شود 

دیده عقل مست تو چرخه چرخ پست تو / گوش طرب به دست تو بی‌تو به سر نمی‌شود 

مگر به تیغ اجل خیمه بر کنم ورنه / رمیدن از در دولت نه رسم و راه من است

تا گل روی تو در باغ لطافت بشکفت / پرده صبر من از دامن گل چاک‌تر است

تا خار غم عشق تو در پای دلم شد / بی‌ روی تو گل‌های چمن خار شمارم

چشم او بی‌سرمه همچون چشم نرگس دلفریب / زلف او بی‌شانه هم‌چون زلف سنبل تابدار

تیر دل‌دوز حوادث را به دست روزگار / قامت پرخم، کمان تازه زور دیگر است

ابر رحمت در دهانش گوهر شهوار ریخت / چون صدف هر کس درین دریا دهن را پاک کرد

 بکش دست طمع از دامن طول اَمل صائب / که زلف دود در سرپنجه مجمر نمی‌ماند

عشق آمده بود بر درِ دل / عقل از پی دفع لشکر آورد

 ای چشم خرد حیران در منظر مطبوعت / و ای دست نظر کوتاه از دامن ادراکت