شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 13659

از ما زمانی یاد کن ویران دل آباد کن

گر پاسبان گوید که هی بر وی بریزم جام می

از جدایی‌ها شکایت می‌کند

ده روزه مهر گردون افسانه است و افسون

دوش ای پسر مِی ‌خورده‌ای چشمت گواهی می‌دهد: دو شِی پِ سر / مِی ‌خُر دِ ‌ای / چش مت‌ گُ وا / هی می ‌دَ هد

ندارد با تو بازاری مگر شوریده اسراری: نَ دا رد با / تُ  با زا ری / مَ گر شو ری / دِ اس را ری

جهان را بدیدم وفایی ندارد: جَ هان را بِ / دی دم وَ فا / یی نَ دا رد

چو فرستاد عنایت به زمین مشعله‌ها: چُ فِ رس تا / د عِ نا یت / بِ زَ مین مَش / عَ لِ ‌ها

ببین ذرات روحانی که شد تابان از این صحرا / ببین این بحر و کشتی‌ها که بر هم می‌زنند این‌جا

غم جمله را نالان کند تا مرد و زن افغان کند / که داد ده ما را ز غم کو گشت در ظلم اژدها

چه گویی دلم را که از من نترسی / ز دریا نترسد چنین مرغ آبی

کنون رفت باید به بیچارگی / سپردن به غم دل به یکبارگی

از سر خود

هیچ فلک

زلزله را

تن خود

 غم دل با _ بوی زلفت

پای طالب _ خرّم تن او

لطف یاران _ فرخنده‌پی

خطّ شریف _ محمل‌نشین