شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17552

بلای من آمد همه دانش من / چو روباه را موی و طاووس را پر

 ز نامردمی‌ها نرنجد دلم / که از چشم خود هم خطا دیده‌ام

نباشی بس ایمن به بازوی خویش / « خورد گاو نادان ز پهلوی خویش»

 زی تیر نگه کرد و پر خویش بر او دید / گفتا ز که نالیم که از ماست که بر ماست

عشق چون آید برد هوش دل فرزانه را               دزد دانا می‌کُشد اول چراغ خانه را

سینه گو شعله آتشکده فارس بکُش        دیده گو آب رخ دجله‌ی بغداد ببر

یا رب مگیرش ارچه دل چون کبوترم      افکند و کُشت و عزت صید حرم نداشت

تو برخیز، که اصلاح چراغ می‌کنم و چراغ را در اصطلاح کردن بکش.

پیاده ندیدی که جنگ آورد  

پیاده مرا زان فرستاده توس

کشانی پیاده شود همچو من   

پیاده بیاموزمت کارزار

رو رو جانا همی غلط پنداری / گندم نتوان درود چون جو کاری                    

تو آن گندم‌نمای جوفروشی / که در گندم جو پوسیده پوشی

همه گندم‌نمای جودارند / همه گل‌صورتند و پرخارند

به بازار گندم‌فروشان گرای / که این جوفروش است و گندم‌نمای