شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هشتم: وزن شعر فارسی | آزمون شماره 5120

چون گشت زمین ز جور گردون (-U--U-UU-UU-U)

مكن کاری که بر پا سنگت آید (U---U--‌---‌-)

همانا که در فارس انشای من (U--U--U--U-)

که شنیدی که در این بزم کسی خوش بنشست (U-UU---U---U---)

$ - U -  - / - U -  - / - U -  - / - U -  - $

$ - U/ - U -  - /UU - U/ - U -  - $

$ -  - U/ - U -  - / -  - U/ - U -  - $

$ -  - U - /U - UU/ -  - U - /U - UU$

الف _ ‌ب      

ج _ ب         

ه_ _ و        

د _‌ ه_

یکی خنجر آبگون برکشید / بر پور بیداردل بردرید (حماسه)

چون نظر از بینش توفیق ساخت / عارف خود گشت و خدا را شناخت (عارفانه)

بُوَد محال تو را داشتن امّید محال / به عالمی که نباشد همیشه بر یک حال (مرثیه)

ما همه چشمیم و تو نور ای صنم / چشم بد از روی تو دور ای صنم (عاشقانه)

ز گرز تو خورشید گریان شود / ز تیغ تو ناهید بریان شود

آب زنید راه را، هین که نگار می‌رسد / مژده دهید باغ را، بوی بهار می‌رسد

در رفتن جان از بدن، گویند هر نوعی سخن / من خود به چشم خویشتن، دیدم که جانم می‌رود

اگر به زلف دراز تو دست ما نرسد / گناه بخت پریشان و دست کوته ماست