شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - درس یکم : نیکی | آزمون شماره 1471

ای صاحب کرامت، شکرانۀ سلامت/ روزی تفقّدی کن درویش بی‌نوا را

آسایش دو گیتی، تفسیر این دو حرف است/ با دوستان مروّت با دشمنان مدارا

سرکش مشو که چون شمع از غیرتت بسوزد/ دلبر که در کف او موم است سنگ خارا

دل می‌رود ز دستم، صاحب دلان خدا را/ دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا

احرام چو بندیم چوآن قبله که اینجاست/ در سعی چه کوشیم که از مروه صفا رفت

تمام عضو با من در تلاشند/زدام هیچ یک نتوان رهیدن

رسید نشئه به حدی که بهردیدن تو/ کنم همت که مهتاب را نگهدارم 

سحر که جوهر شمشیر ناله فاش کنم/چو مهر یک تنه با عالمی تلاش کنم 

 احسان تو بر خلق خدا از برکات است/از دوزخ واز  قهر خدایت برهاند

به نیکی ز نیکی دهش یاد کرد/ بدان پرورش عالم آباد کرد 

دهش کز نظرها نهانی بود/حصار بد آسمانی بود 

یکی نامۀ نغز پیکر نوشت/به نغزی به کردار باغ بهشت 

من به رنج و خروش متصلم

وز نشاط و سرور مهجورم

مثال صورتی پوشیده گرچه

منزه بود از امثال و اشباه

شیر گردون که همه شیردلان از تو برند

جگر وصف‌شکنی و حمیت و ستیزه‌گری

پرّان شده جان ها و روان‌ها ز نواحی

این حلقه مستان خرابات خراب است

حالی به صواب آن لایق‌تر که در کارها غفلت کم رود و مهمّات را خوار شمرده نیاید.

گفتار با کردار برابر دار و روی حال خویش با دروغ گفتن سیاه مگردان که دروغ ضمیمه‌ی ضلال است.

از ابر کرم باران محبّت بر خاک آدم بارید و خاک را گِل کرد و به ید قدرت در گل از گل، دل کرد.

.آرزو دام تو است از دانه‌ی او نگر تا خود نگاه داری که هزار طاووس خرد بسته‌ی خویش گردانیده است