شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 12517

دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بود/ تا کجا باز دل غمزده‌ای سوخته بود

رسم عاشق‌کشی و شیوۀ شهرآشوبی/ جامه‌ای بود که بر قامت او دوخته بود

گرچه می‌گفت که زارت بکشم می‌دیدم/ که نهانش نظری با من دلسوخته بود

کفر زلفش ره دین می‌زد و آن سنگین‌دل/ در پی‌اش مشعلی از چهره برافروخته بود

سخن ز حد مبر ای محتسب که مستی من/نه از پیاله خورشید و خم گردون است

رخت روز طرب را بامداد است/سر زلفت شب غم را سواد است

تویی کعبه به هر شهری که باشی/چو مکه نام آن خیر البلاد است.

به عشق طعنه «جامی» مزن که عاشق را/ عنان دل ز کف اختیار بیرون است.

روز وصل دوستداران یاد باد / یاد باد آن روزگاران یاد باد

نور تویی سور تویی دولت منصور تویی /  مرغ کُهِ طور تویی خسته به منقار مرا

بدان‌سان سوخت چون شمعم که بر من / صُراحی گریه و بربط فغان کرد

رسم عاشق‌کشی و شیوه شهرآشوبی /  جامه‌ای بود که بر قامت او دوخته بود

ای در کمند زلفک تو حلقه فریب / وی در کمان ابروی تو ناوک حیل

دیوان حافظی تو و دیوانه تو من / اما پری به دیدن دیوان نیامدی

من آن شهرم که سیلاب محبّت ساخت ویرانم / تو آن گنجی که در ویرانه دل‌ها وطن داری

عارض گلگون بنما، دم ز گلستان چه زنی؟ / سنبل مشکین بگشا دسته ریحان چه کنی؟