شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 8706

به هر چه می‌کشدت دل در این سرای سپنج / به تیغ قطع تعلق نگاهداری کن

گره به سایه ابر بهار نتوان زد / مبند دل به حیاتی که در گذر باشد

آرزوی جنت‌المأوا برون کردم ز دل / جنّتم این بس که بر خاک درت مأوا کنم

خیمه انس مزن بر در این کهنه رباط / که اساسش همه بی‌موقع و بی‌بنیاد است

دشمن از دوست وقت آز و نیاز / جز به سود و زیان ندانی باز

دشمن و دوست را به راحت و رنج / فرق کردن توان چو مغز از پوست

دوست آن است که معایب دوست / هم‌چو آیینه روبه‌رو گوید

زهر تو را دوست چه خواند؟ شکر / عیب تو را دوست چه داند؟ هنر

دوستی را چو نباشد بنیاد / حزم را بایدم از دست نداد

ز دشمن مدار ایمنی جز به دوست / که بر دشمنت چیرگی هم بدوست

 به همان قدر که چشم تو پر از زیبایی است / بی‌تو دنیای من ای دوست پر از تنهایی است

چنان به دام تو الفت گرفت مرغ دلم / که یاد می‌نکند عهد آشیان ای دوست

شد آن‌که اهل نظر بر کناره می‌رفتند / هزار گونه سخن در دهان و لب خاموش

شد از خروج ریاحین چو آسمان روشن / زمین به اختر میمون و طالع مسعود

شد سبز و خوشه کرد و به خرمن کشید رخت / زین بیشتر چگونه کند سعی، دانه‌ای؟

شد دلم ازخانه بی‌روزن گردون سیاه / همچو آه از رخنه دل عاقبت بر در زدم