شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس پنجم : پایه های آوایی همسان (1) | آزمون شماره 16389

گر جان عاشق دم زند،آتش در این عالم زند/وین عالم بی اصل را چون ذره ها بر هم زند

سوزد مرا سازد مرا در آتش اندازد مرا/وز من رها سازد مرا بیگانه از خویشم کند

جرمی ندارم بیش از این کز جان وفادارم تو را/ور قصد آزارم کنی هرگز نیازارم تو را

هین سخن تازه بگو تا دو جهان زنده شود/وارهد از حد جهان بی حد و اندازه شود

اگر گل را نظر بودی چو نرگس تا جهان بیند / ز شرم رنگ رخسارش چو نیلوفر در آبستی

بسازم خنجری نیشش ز پولاد / زنم بر دیده تا دل گردد آزاد

درد ما را نیست درمان الغیاث / هجر ما را نیست پایان الغیاث

دم از سیر این دیر دیرینه زن / صلایی به شاهان پیشینه ‌زن

بدان خاک مشکین به چه درفتادم

چه حاجت به تندی و گردن‌کشی

ولیکن آدمی را صبر باید

که بخشایش آرد به ما بر مگر