شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس پنجم: هماهنگی پاره‌های کلام | آزمون شماره 21289

پـَ شیـ مان شُد عز کا رُ گُفـ تا رِ خیش

پَـ شیـ مان شُ دَز کا رُ گُفـ تا رِ خیش 

پَـ شیـ مان شُد عَز کا ر وَ گُفـ تار خویش

پَـ شی مان شُد عَز کار وَ گُفـ تا رِ خیش

زمرا چشمی است خون افشان ز دست آن کمان‌ابرو

قدر فلک را کمال و منزلتی نیست

آب زنید راه را هین که نگار می‌رسد

دل می‌رود ز دستم، صاحبدلان خدا را

مو ـ کار ـ آب

سال ـ سیر ـ سرد

می‌ساخت ـ بلندی ـ مرکّب

بها ـ خواست ـ نامه

بدو گفت شیدای شوریده‌سر / جوابی که شاید نبشتن به زر

همی تا کند پیشه عادت همی‌کن / جهان مر جفا را تو مر صابری را

اگر هوشمندی به معنی گرای / که معنی بماند ز صورت به جای

پسر چند روزی گرستن گرفت / دگر با حریفان نشستن گرفت