شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 1: تاریخ ادبیات قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 2336

در دوره ناصرالدین شاه با رفت و آمد ایرانیان به اروپا، نمایشنامه‌نویسی در ایران رواج یافت. اولین کسی که در ایران به نوشتن نمایشنامه فارسی پرداخت، سه نمایشنامه کوتاه تألیف کرد.

از رمان‌نویسان این دوره می‌توان به میرزاآقا تبریزی با رمان «شمس و طغرا» و میرزا حسن‌خان بدیع با دو اثر «شمس‌الدین و قمر» و «داستان باستان» اشاره کرد.

در عصر مشروطه بیش‌ترین رویکرد نویسندگان به رمان‌های تاریخی بود که یکی از دلایل آن، وجود نوعی باستان‌گرایی و روحیه کاوشگرانه در شناخت هویت گذشته میان آن‌ها بود.

از عوامل مؤثر بر رشد آگاهی و تحوّل اندیشه ایرانیان در سال‌های قبل از مشروطه، فنّ ترجمه بود و ترجمه آثار اروپایی با ایجاد چاپخانه در زمان فتحعلی شاه آغاز شد.

تا حدّ امکان از واژگان عامیانه بهره نمی‌برد.

از کسانی است که کوشید شعر را به هنجار نثر و سادگی نزدیک کند.

در قالب، زبان و مضمون شعر تغییراتی ایجاد کرد.

سیر آزاد تخیّل و ترکیب‌های تازه از ویژگی‌های اشعار اوست.

تصنیف ها و ترانه های میهنی - قرن بیستم

اشعار طنزآمیز و انتقادی- ایده آل

اشعار طنزآمیز و انتقادی- قرن بیستم

تصنیف ها و ترانه های میهنی- سه تابلوی مریم

تاریخ مختصر احزاب سیاسی ایران 

تاریخ تطوّر نظم فارسی

سبک شناسی

سرگذشت حاجی باباي اصفهانی