شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 22219

حریص را نکند نعمت دو عالم سیر/ همیشه آتش سوزنده اشتها دارد (تشخیص-تلمیح)

شب ظلمت و بیابان به کجا توان رسیدن/ مگر آنکه شمع رویت به رهم چراغ دارد (تشبیه-تناسب)

سزدم چو ابر بهمن که برین چمن بگریم/ طربآشیان بلبل بنگر که زاغ دارد (تناسب-تشخیص)

سر ما فرو نیاید به کمان ابروی کس/ که درون گوشهگیران ز جهان فراغ دارد (مجاز-کنایه)

دهان تنگ شیرینش مگر ملک سلیمان است/که نقش خاتم لعلش جهان زیر نگین دارد (تشبیه-تضاد)

خدا را داد من بستان از او ای شحنه‌ی مجلس/که می با دیگری خورده‌ست و با من سر گران دارد (کنایه-مجاز)

حریم عشق را درگه بسی بالاتر از عقل است/کسی آن آستان بوسد که جان در آستین دارد (تلمیح-تضاد)

صبا از عشق من رمزی بگو با آن شه خوبان/که صد جمشید و کیخسرو غلام کمترین دارد (تلمیح-تشخیص)

طناب و کاربرد مترادفات

حذف شناسه فعل

کاربرد فراوان واژگان عربی نسبتاً ساده

استفاده از واژگان مهجور و کهن فارسی

شعر،‌ در قالب قطعه سروده شده است.

شاعر، میان کلمات «مست، جرم، قاضی، والی و خمار» شبکة معنایی ایجاد کرده است.

شعر، انتقادی است نسبت به اوضاع نابه‌سامان اجتماع در عصر شاعر

شعر، ساده فهم بوده و جملات آن، کوتاه است.

ای شب خوش‌رو که تویی مهتر و سالار حبش / ما ز تو شادیم همه، وقت تو خوش وقت تو خوش

گفت که سرمست نه‌ای رو که از این دست نه‌ای / رفتم و سرمست شدم وز طرب آکنده شدم

فربه و پر باد توام مست و خوش و شاد توام / بنده و آزاد توام بندۀ شیطان نشوم

دمی با همدمی خرم ز جانم بر نمی‌آید / دمم با جان برآید چون که یک همدم نمی‌بینم