شرکت در آزمون آنلاین فارسی 3 - فارسی 3 | آزمون شماره 6497

روی جانان طلبی آینه را قابل ساز / ورنه هرگز گل و نسرین ندمد ز آهن و روی

گوهر مخزن اسرار همان است که بود / حقّه‌ی مهر بدان مهر و نشان است که بود

این بوی روح‌پرور از آن خوی دلبر است / وین آب زندگانی از آن جوی کوثر است

 سوزی ز ساز عشقت در دل چرا نگیرد / رمزی ز راز مهرت در جان چرا ندارم

قدم کمان شد از غم و دادم نشان کژ / با عشق همچو تیرم اینک نشان راست

ای گلبن جوان بر دولت بخور که من/ در سایه تو بلبل باغ جهان شدم

آنها که به جایند نیایند بسی /و آنها که شدند کس نمی آید باز 

گر شدیم از باده بدنام جهان تدبیر چیست؟ / این چنین رفته است از روز ازل تقدير ما

 بخشش، پشیمان، صاحب جمال، بلند  

 کرم، بازگشت به سوی خدا، بهره، بلند

کرم، توبه، صاحب زیبایی، بالیده  

بخشش، پشیمانی، تقسیم کننده، گناهکار

یا رب، که دعا کرد که چون قافلۀ موج                 آسایش منزل نبود در سفر ما

 خم نگردد بی‌ثمر شاخی و از بی‌حاصلی                  خجلت بسیار از این قد دو تا داریم ما

 قوت دست دعا گردد ز بی برگی زیاد                 هست در خشکی گشایش پنجه شمشاد را

 مشو صائب ز آه و ناله غافل تا نفس داری                که آه سرد این‌جا، سایه‌ها دارد ز بید آن‌جا

صدف ز خنده ابر بهار گوهر یافت                      گهر نتیجه دهد خنده‌ای که بیجا نیست (استعاره – مجاز)

به دل‌نشینی صحرای عشق، صحرا نیست          سیاه خیمه این دشت جز سویدا نیست (تشبیه – جناس ناهمسان)

کدام شبنم گستاخ در نظر بازی است                   که رنگ عصمت گل‌های باغ برجا نیست (تشخیص - حسن‌تعلیل)

به طرف دامن خورشید بسته‌ام دامن                  مرا چو سایه ز پست و بلند پروا نیست (تضاد – ایهام)