شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس ششم : مجاز | آزمون شماره 15991

در دشت با سرابم، در بحر یار آبم / چون موج در عذابم، از خوش‌ عنانی خویش

از بصیرت نیست گوهر را بدل کردن به خاک / آبروی خویش می‌ریزی برای نان چرا؟

ز فکر مرغ چمن نیست غنچه، فارغ‌بال / سری که بر سر زانوست، بی‌ خیالی نیست

خوردی دریغ من که اسیرم به دست چرخ / آری به دست دیو دریغ نگین خوری

مگذار مطرب را دمی کز چنگ بنهد چنگ را/ در آبگون ساغر فکن آن آب آتش‌رنگ را

 سخن از خرقه و سجاده چه گویی خواجو/ جام می نوش که از صومعه دور است اینجا

هر که را بینی به عالم دل به چیزی خوش بود/ عاشقان را دل به یاد چهرۀ دلبر خوش است

 هر که زین گنبد گردنده کناری نگرفت/ چون مه نو به همه شهر شد انگشت‌نمای

گفتم چو طاووسی مگر؟ عضوی ز عضوی خوب‌تر / می‌بینمت چون نیشکر شیرینی از سرتا قدم

 اگر تو را سر ما هست یا غم ما نیست / من از تو دست ندارم به بی‌وفایی باز

پری‌پیکر بتی کز سحر چشمش / نیامد خواب در چشمان من دوش

تو را هر آینه باید به شهر دیگر رفت / که دل نماند در این شهر تا ربایی باز