شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس نهم: موازنه و ترصیع | آزمون شماره 27605

دانه باشی مرغکانت برچنند/ غنچه باشی، کودکانت برکنند

برند از برای دلی بارها/ خورند از برای گلی خارها

ای ثنای تو سروران را ورد/ وی لقای تو اختران را فال

ای منوّر به تو نجوم جمال/ وی مقرّر به تو رسوم کمال

دل به امید روی او همدم جان نمی‌شود/ جان به هوای کوی او خدمت تن نمی‌کند 

ز گرز تو خورشید بریان شود/ ز تیغ تو بهرام گریان شود 

صفای صفوت رویت بریخت آب بهار/ هوای جنت کویت ببیخت مشک تتار 

دلبر که جان فرسود از او، کام دلم نگشود از او/ نومید نتوان بود از او، باشد که دلداری کند

مهر ار نبود چو مهر تابد / ابر ار نبود چو ابر بارد

خواست پریدن چمن از نازکی / خواست چکیدن سمن از نازکی

ز هر شهری سپهداری و شاهی / ز هر مرزی پری‌رویی و ماهی

بپویید و آن توشه ره کنید / بکوشید تا رنج کوته کنید

ای زمین را از رخت چون آسمان فَرّ و بها / بوسه‌ای را از لبت ملک زمین زیبد بها (تشبیه / تضاد)

مدحش چرا کنم که بیالایدم خرد / هجوش چرا کنم که بفرسایدم زبان (ترصیع / تضاد)

گویم همه ثنای تو در غیبت و حضور / جویم همه رضای تو در شدّت و رخا (موازنه / جناس)

به خاموشی امان خواه از چنین هنگامه باطل / که حرف حق چو منصور از زبان‌ها دار جوشاند (تلمیح / مجاز)