شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 15725

پیرمردان محترمانه به حرف جوانان گوش می‌دادند و جوانان صمیمانه به پیران عشق می‌ورزیدند.

جوانان به نگاهشان دل سیاهی را می‌کاویدند تا از اعماق تاریکی‌ها خاطرات روشن را به یاد آورند.

می‌کوشید که نفاق و خودپرستی و جنایت را از میان بردارد و نهال یکتاپرستی و صفا و وفا بنشاند.

آن‌گاه که رشته‌ای نامرئی قلب‌های همه را به هم پیوند می‌داد میان آن‌ها عشق، دوستی و برادری موج زد.

صحن بستان ذوق‌بخش و صحبت یاران خوش است / وقت گل خوش باد کز وی وقت میخواران خوش است

از زبان سوسن آزاده‌ام آمد به گوش / کاندر این دیر کهن کار سبکباران خوش است

مرغ خوشخوان را بشارت باد کاندر راه عشق / دوست را با ناله شب‌های بیداران خوش است

نیست در بازار عالم خوشدلی ور زان که هست / شیوه رندی و خوش‌باشی عیّاران خوش است

در آب دید مگر سرو، عکس قامت تو / که جا همیشه لب آب و آب‌دان گیرد (حسن تعلیل- واج‌آرایی)

شهری اندر هوست سوخته در آتش عشق / خلقی اندر طلبت غرقۀ دریای غمند (تشبیه- مجاز)

جمله پشت دست می‌خایند از او / هست هرجا عالمی و عاقلی (استعاره- جناس)

صائب ز لبت گوهر شهوار نریزد / چندی چو صدف تا نکنی مهر، دهان را (مراعات‌نظیر- استعاره)

اگر چه در سکوتی ژرف خفتند / حیاتی نو ز سر آغاز کردند

مپندار این شعله، افسرده گردد / که بعد از من افروزد از مدفن من

چه شد ای دل، که در این راه رفته / جواز وصل را بی‌ ما گرفتند

گرچه در گرداب خون، خوابیده آرام و خموش / با نوای بینوایی، بس نوا دارد شهید