شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 363

اگر جاهلی را به زبان‌آوری بر حکیمی غالب شود، چندان عجیب نیست

قیمت شکر نه از نی است که آن خود خاصیت وی است

به حکم ضرورت زبان درکشیدن واجب است در روزگار

عابدی را دیدم همه شب تاراج‌کنان و مردمان به خیالش آسوده خواب

قاضی چون سخن بدین غایت رسانید و از حد قیاس ما آسیب مبالغه درگذرانید

سر به تدارک یکدیگر نهادیم و بوسه بر سر و روی هم دادیم و ختم سخن این بود

طالب نام‌اند و مغفرت و صاحب دنیا و آخرت

ای که گفتی توانگران مشتغل‌اند و ساهی و مست ملاهی، نعم ، طایفه‌ای هستند بر این صفت که بیان کردی.

هرکه مرا بیند به‌حقیقت داند که از شما کلان‌ترم

مهرورزی تو بر گل کار راستان و پاکان است اما زیبایی محبوب تو چند روزی بیش نیست

دست تطاول به مال رعیت دراز کرده بود و جور و اذیت آغاز کرده

ظالمی را حکایت کنند که هیزم درویشان را خریدی به حیف و توانگران را دادی به طرح

اگر از گران‌سنگی نکوهیده گردی بهتر که از سبکباری ستوده گردی

عامه همۀ توانگران را دوست دارند بی نفعی و همۀ درویشان را دشمن دارند بی ضرری

هر که خواهد بر جای ماند، پا از این دایره بیرون نگذارد

به نام او که اولیت او را بدایت نه؛ آخریت او را نهایت نه

خالق و رازق زمین و زمان/ حافظ و ناصر مکین و مکان

جبریل مقیم آستانت/ افلاک حریم بارگاهت

جمله معشوق است و عاشق پرده‌ای/ زنده معشوق است و عاشق مرده‌ای

مرا برف باریده بر پرّ زاغ/ نشاید چو بلبل تماشای باغ