شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 4: سبک‌شناسی قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 1061

شعر دارای مضامین سیاسی، اجتماعی و وطنی است

 قالب شعر به سبک شعرهای سنت‌گرای دورۀ بیداری، مثنوی است.

لغاتی دال بر کهن‌گرایی در شعر دیده می‌شود.

شعر ساده اما به زبان پرصلابت گذشته سروده شده است.

شاعر برخلاف گرایش غالب عصر مشروطه، علم‌آموزی و دانایی را تقبیح می‌کند.

از مفاهیم رایج در این دوره، مفهوم «توجه به مردم» در این ابیات به چشم می‌خورد.

زبان و بیان شاعر، متناسب با زبان اشعار ادیب‌الممالک است.

موسیقی شعر و قالب آن، نوآوری خاصی ندارد و مطابق سنّت‌های گذشته است.

عید قربان آمد ای جان جهان قربان تو را / جلوه‌ای کن تا شود جان‌ها فدای جان تو را

آتش گرفت عالم ز گور بوالبشر بود / صرف‌نظر گر زین پدر کردی نکردی

سرچشمه فین بین که در آن آب روان است / نه آب روان است که جان است و روان است

ای دریغا لباس علم و هنر / ای دریغا متاع فضل و ادب

مملکت را جور و استبداد ویران می‌کند / جور در هرجا که ره جوید چو ایران می‌کند

آن دم به خون دیده نشستیم تا کمر / کان سنگدل ببست کمر را به خون ما

مستقل نیست دو کس در سر یک رأی ولی / سر هر برزن و کو صحبت از استقلال است

کسی مالک جان و ناموس نیست / ندانند فریادرس را که کیست