شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - علوم و فنون ادبی 1 | آزمون شماره 16645

کار پاکان را قیاس از خود مگیر/ گرچه ماند در نبشتن (شیر) و (شیر)

گلاب است گویی به جویش (روان)/ همی شاد گردد ز بویش (روان)

نه عجب که (قلب) دشمن شکنی به روز هیجا/ تو که (قلب) دوستان را به مفارقت شکستی

زلف او (دام) است و خالش دانۀ آن دام و من/ بر امید دانه‌ای افتاده‌ام در (دام) دوست

گریه تا کردم به کارم عقده دیگر فتاد

از دم تیغ تو احیای شهادت کرده‌ام

ز پرگویی دهان هرزه‌گویان باز می‌گردد

که جز من می‌تواند تا مرا گرم سخن دارد

گفت شیخ آن نومرید خویش را / امتحان کرد آن نکواندیش را

تافت ز آن روزن که از دل تا دل است / روشنی که فرق حقّ و باطل است

سخت راسخ خیمه ‌گاه و میخ او / بوی خون می‌آیدم از بیخ او

وزان کس که خیری بماند روان / دمادم رسد رحمتش بر روان

بد دوش بی‌تو تیره شب و روشنی نداشت / شمع و سماع و مجلس ما چاشنی نداشت

ای دل ز جان در آی که جانان پدید نیست / با درد او بساز که درمان پدید نیست

خیز که امروز جهان آنِ ماست / جان و جهان ساقی و مهمان ماست

بر روی من چو بر جگر من نماند آب / بس سیل‌های خون که ز خون جگر گذشت