شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 3: آرایه‌های ادبی | آزمون شماره 8344

در دل مجنون چه سوز بود ز لیلی / هست مرا ای نگار از تو همان سوز

هرچه زان تلخ‌تر بخواهد گفت / گو بگو از لب شکربارش

به چین زلف چو شامت نمی‌رسد دستم / نسیم زلف تو از مشک ناب می‌جویم

چنان بر صید مرغ دل فکند آن زلف پرچین را / که شاهی افکند بر صعوه (نوعی پرنده) بیچاره شاهین را

همای گو مفکن سایه شرف هرگز / بر آن دیار که طوطی کم از زغن باشد

در باغ طبیعت نفشردیم قدم را / چیدیم و گذشتیم گل شادی و غم را

به زهر تشنه لبم با شکر چه کار مرا / دراز باد شبم با سحر چه کار مرا

تو خود به جوشن و برگستوان نه محتاجی / که روز معرکه بر خود زره کنی مو را

هفت شهر عشق را عطار گشت              ما هنوز اندر خم یک کوچه‌ایم

تازه کن خاطر ما را به حدیثی صائب        تو که از خامه رگ ابر بهار آمده‌ای

گفت حافظ چو کشید از سر اندیشه نقاب       غزلی را که ملایک در میخانه زدند

چو عضوی به درد آورد روزگار            دگر عضوها را نماند قرار

طریق عشق طریقی عجب خطرناک است/ نعوذ بالله اگر ره به مقصدی نبری

نگر تا حلقۀ اقبال ناممکن نجنبانی/ سلیما ابلها بلکه محروما و مسکینا

بسم اللّه الرحمن الرحیم/ هست کلید در گنج حکیم

من رند عاشق در موسم گل/ آنگاه توبه، استفراللّه