شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 17123

اي‌ كه دستت مي‌رسد كاري بكن / پيش از آن‌ كز تو نيايد هيچ ‌كار

 الهي سينه‌اي ده آتش افروز / در آن سينه دلي وان دل همه سوز

 ميازار موري كه كه دانه‌كش است / كه جان دارد و جان شيرين خوش است

روي مپوشان كه بهشتي بود / هركه ببيند چو تو حور اي صنم

آمدمت که بنگرم باز نظر به خود کنم (آ مَ‌ دَ مت / کِ بن گَ رم / با ز نَ ظر / بِ خُد کُ نم)

نروم جز به همان ره که توام راهنمایی (نَ رَ‌ وَم جُز / بِ هَ  مان رَه / کِ تُ ام را / ه نَ ما یی)

هر کسی کو دور ماند از اصل خویش (هر کَ سی کو / دو ر ما ند / از اص لِ خیش)

صد هزاران گل شکفت و بانگ مرغی برنخاست (صد هِ زا ران / گل شِ کف تُ / بان گِ مُر غی / بر نَ خاست)

بگو ای پیک مشتاقان بدان حضرت که مهجوری / سلامی گر نمی‌شاید جوابی هم نمی‌ارزد؟

ز فرزین بند آن رخ من چه شهماتم چه شهماتم / مکن ای شه مکافاتم مکن ای شه مکافاتم

زهی دریای گوهربخش موج‌انگیز پهناور / نه آن را غایت و پایان نه آن را ساحل و معبر

ترسم در این دل‌های شب از سینه آهی سر زند / برقی ز دل بیرون جهد آتش به جاهی در زند

شوم غلام _ عاشقان را _ عزیز _ شکسته‌اند

کنم قربان _ آسمانی _ قدیمی _ را ببرد

جمشیدم _ مستانه‌ای _ آرام _ درشکند

جهان رانم _ نسیمی _ آسمانی _ مست کند

نمی‌بینم از همدمان هیچ بر جای                      دلم خون شد از غصه ساقی کجایی

پرده برانداز شبی شمع‌وار                                         تا همه سوزیم به پروانگی

کسانی عیب ما بینند و گویند                                         که روحانی ندانند از هوایی

دلت سخت است و پیمان اندکی سست                         دگر در هر چه گویم بر کمالی