شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس هفتم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن های 10 و 11 | آزمون شماره 9667

صائب تبریزی

بیدل دهلوی

کلیم کاشانی

محتشم کاشانی

سروده‌های شاعران این عصر همراه با مضامین پند و اندرز، توصیف و بیان امور طبیعی و تبدیل موضوعات کهن به نو بود.

بها ندادن دربار ایران به شعر ستایشی موجب شد بسیاری از شاعران فقط برای حفظ اندیشه‌های خود به هند مهاجرت کنند.

رفاه اقتصادی و آبادانی شهرها در این عصر، موجب پرداختن مردم به امور فرهنگی از جمله ادبیات شد.

با آشنایی ایرانیان با اروپا، مراکزی مانند قهوه‌خانه دایر شد و شاعران در آن جا به مناظره و مشاعره و نقد آثار یکدیگر می‌پرداختند.

بعد از ظهور شاعران بزرگی چون سعدی، مولانا و حافظ در دوره عراقی به دلیل تسلط طولانی‌مدت مغولان و تیموریان، جایی برای رشد زبان و ادبیات فارسی و ادیبان باقی نماند. 

وحشی بافقی از شاعران قرن دهم است که سبک شعرش حدّ واسط سبک دوره عراقی و دوره هندی است و واقع‌گرایی شاخصه اصلی آن است.

هر چند شاهان صفوی در ترویج و نفوذ فرهنگ زبان عربی در ایران نقش بسزایی داشتند؛ اما کم و بیش به زبان فارسی نیز کتاب نوشته و به نوعی علاقه نشان داده‌اند.

شاعران این دوره تشخیص داده بودند که سبک عراقی از واقعیت دور شده و کاملاً جنبه ذهنی و تخیلی یافته است و با ادامه پایبندی به سنن ادبی نابود می‌شود.