شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - علوم و فنون ادبی 3

وزن کدام مصراع در مقابل آن نادرست ذکر شده است؟

بیرون نمی‌‌توان کرد الا به روزگاران (مستفعلن فعولن مستفعلن فعولن)

عقاب آنجا که در پرواز باشد (مفاعیلن مفاعیلن فعولن)

گدا را چو حاصل شود نان شام (فعولن فعولن فعولن فعولن)

مرا که دیده به دیدار دوست برکردم (مفاعلن فعلاتن مفاعلن فع لن)

کدام گزینه درباره شعر زیر نادرست است؟

«دلم گرفته است / به ایوان می‌روم و انگشتانم را بر پوست کشیده شب میکشم / چراغهای رابطه تاریکند / کسی مرا به آفتاب معرفی نخواهد کرد / کسی مرا به مهمانی گنجشکها نخواهد برد / پرواز را به خاطر بسپار / پرنده مردنی است».

استفاده از ترکیبات امروزی

کاربرد تصاویر خیالی نو

کاربرد قالب شعر نیمایی

ابهام و معنی گریزی

مفهوم همه گزینه‌ها به‌جز … با شعر زیر تناسب دارد.

«غلغلی انداختی در شهر تهران ای قلم / خوش حمایت می‌کنی از شرع قرآن ای قلم

گشت از برق تو ظاهر نور ایمان ای قلم / مشکلات خلق گردد از تو آسان ای قلم

نیستی آزاد در ایران ویران ای قلم»

آن کس که درست حق و باطل بنوشت / نوک قلم و خامه بشکسته ماست

کر و فرّ قلم باشد به قدر حرمت کاتب / اگر در دست سلطانی اگر در کفّ سالاری

به‌به از این مجلس ملّی و آزادی فکر / من چه بنویسم قلم در دست کس آزاد نیست

ملک را ز آزادی فکر و قلم قوت‌فزای / خامه آزاد نافذتر ز نوک خنجر است

در متن زیر همهٔ ویژگی‌ها به‌جز ....... یافت می‌شود.

«مقصد ما فتح سرزمین نبود، مقصد ما جلب رضای خدا بود، و در این مقصد، شکست، بی‌معناست. تکلیف، حرکت و مبارزه برای حاکمیت دین خداست. مهم این است که نفس این مبارزه پیروزی است نه به مقصد رسیدن یا نرسیدن. ظاهر جنگ دو چهره بیشتر ندارد، چهرهٔ اول پیشروی و پیروزی، چهرهٔ دوم، عقب‌نشینی و شکست. امّا محتوا و روح جنگ، همواره در یک چهره خلاصه می‌شود و آن پیروزی مظلوم و عدالت‌خواه و شکست و خذلان طرف ظالم و متجاوز.»

مبارزه با بی‌عدالتی

استقبال از فرهنگ ایثار

تفکّر انسان‌گرایانه

انعکاس چهرهٔ دین و دین‌داری

کدام عبارت، از لحاظ تاریخ ادبیات کاملاً درست است؟

در دهه‌‌ی نخست انقلاب اسلامی گرایش به پیچیده‌نویسی در داستان رواج یافت.

از اواخر دهه‌ی ۰‏۵‏ تا اواخر دهه‌ی ۰‏۶‏ ، گرایش به داستان‌های کوتاه بیش از رُمان بود.

باستان‌گرایی و علاقه به استفاده از واژگان کهن در زبان شعر انقلاب اسلامی کاملاً محسوس است.

تفکّر انسان‌گرایانه (اومانیسم) در دوران قبل و بعد از انقلاب اسلامی به شکل چشم‌گیری وجود داشت.