شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس یازدهم : پایه های آوایی همسان دو لختی | آزمون شماره 15669

به غم پیوسته وز شادی گسسته / رمیده زان و با این آرمیده

دامن‌کشان همی‌شد در شرب زر کشیده / صد ماهرو ز رشکش جیب قصب دریده 

گر خاطر شریفت رنجیده شد ز حافظ / باز آ که توبه کردیم از گفته و شنیده

لفظی فصیح شیرین قدی بلند چابک / رویی لطیف زیبا چشمی خوش کشیده 

ای خواجه نمی‌بینی این روز قیامت را / این یوسف خوبی را این خوش قد و قامت را

خورشید چون برآید هر ذرّه رو نماید / نوری دگر بباید ذرّات مختفی را

زان سوی او چندان کرم زین سو خلاف و بیش و کم / زان سوی او چندان نعم زین سوی تو چندین خطا

ماهی است که در گردش لاغر نشود هرگز / خورشید جمال او بدریده ظلامت را

کو زنده‌دلی تا جان در پای تو افشاند / کان را که بُود جانی بر خاک درت میرد

آمد بهار جان‌ها ای شاخِ تر به رقص آ / چون یوسف اندر آمد، مصر و شکر به رقص آ

بس که بسوزد از غمش این دل سوزناک من / دود برآید از جگر ز آتش دل کباب را

به جان دوست که هم در نفس برافشانیم / اگر چنان که کند امتحان به جان ما را

جان بی جمال جانان پیوند جان نجوید / چیزی که دل نخواهد با جان چه کار دارد

برخیز تا ببینی قندیل آسمان را / چون شمع صبحگاهی پیش رخت نشسته

در تاب می‌شد جان مه چون چهره می‌افروختی/ تاریک می‌شد چشم شب چون طُرّه می پیراستی

گفتا تو از کجایی کاشفته می‌نمایی / گفتم منم غریبی از شهر آشنایی