شرکت در آزمون آنلاین فارسی نهم - فارسی نهم | آزمون شماره 17070

 جوی‏‌‏ها بسته‏‌‏ام از دیده به دامان که مگر / در کنارم بنشانند سهی بالایی      ماضی نقلی

 کشتی باده بیاور که مرا بی رخ دوست / گشت هر گوشه‌ی چشم از غم دل دریایی     ماضی التزامی

 این حدیثم چه خوش آمد که سحرگه می‏‌‏گفت / بر در میکده‏‌‏ای با دف و نی ترسایی    ماضی استمراری

نرگس ار لاف زد از شیوه‌ی چشم تو مرنج / نروند اهل نظر از پی نابینایی           ماضی ساده

تا به زعم بلاکشان فراق                       بدترین درد، درد هجران است

دشمنت مبتلای دردی باد                      کش اجل بهترین درمان است

ای به سوی در تو روی همه                     با همه لطف تو فراوان است  

لطف کن هر دو را به وحشی بخش           بر تو این قسم بخشش آسان است  

مادر گرامی گوهری است که همتایی ندارد. از این روست که هر چیز گرانمایه را اگر بخواهند بزرگ بشمارند، به مام مانند می‌کنند. (گرانمایه: باارزش)

اگر به گلستانی درآیید، نمونة این گونه‌گونی را به چشم می‌بینید، امّا همه از یک آبشخور مایه‌ور و سیراب می‌شوند. (مایه‌ور: سرشار)

ایران ما با همة فراخنای فرهنگی و گستردگی جغرافیایی و گوناگونی گویش‌ها و رنگارنگی لهجه‌ها، به گلستانی می‌ماند. (فراخنا: گستردگی)

هر گاه مادر را اندوه و آسیبی فراگیرد، فرزندان آرام و قرار ندارند و بی‌شکیب می‌کوشند تا آرام‌جای خانه را به آرامش بازآورند. (بی‌شکیب: صبورانه)