شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس نهم : استعاره | آزمون شماره 15107

چمن باز نو شد به شمشاد و سرو / خرامش درآمد به کبک و تذرو

بتان چین به خدمت سرنهادند / بسان سرو بر پای ایستادند 

سایه‌ی بالای آن سرو از سر من کم مباد / زان‌که بر من رحمتی از عالم بالاست این

کسی که قامت او را به سرو نسبت کرد / مکن قبول که کوته‌نظر نگوید راست

پشتم خمیده ماند ز بار گران عشق / چون شاخه ضعیف ز بار گران برف

 ننگرد دیگر به سرو اندر چمن / هر که دید آن سرو سیم‌اندام را

 ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالی است / حال هجران تو چه دانی که چه مشکل حالی است

 گرچه از کبر، سخن با منِ درویش نگفت / جان فدای شکرین پسته خاموشش باد

 از جمال روی تو تابنده آفتاب/ وز آفتاب روی تو خورشید در حجاب

با وجود قد رعنای تو گو سرو مروی/ زان که بالای تو صد سرو خرامان ارزد

قد عاشقان خم نگیرد چو سنبل/ گر او سنبل از ارغوان برنگیرد

من چشم شدم همه چو نرگس/ تا نرگس مست تو بدیدم

میان گریه می‌خندم که چون شمع اندرین مجلس / زبان آتشینم هست لیکن درنمی‌گیرد

به یاد پسته خندان و زلف پرچینش / دل من است که هم جمع و هم پریشان است

در دهن لاله باد، ریخته و بیخته / بیخته مشک سیاه ریخته دُرّ ثمین (ثمین: گرانبها)

دعوت بی‌شمع را هیچ نباشد فروغ / مجلس بی‌دوست را هیچ نباشد نظام