شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 16538

به دیدار و گفتار جانپرورش/ سراپای من دیده و گوش بود

الا ای کاروان محمل برانید/ که ما را بند بر پای رحیل است

نباید دل از دست مردم ربود/ چو خواهند جایی که تنها روند

چنان خوب‌رویی بدان دلربایی/ دریغت نیاید به هر کس نمایی

بنازیم دستی که انگور چید/ مریزاد پایی که درهم فشرد

به‌جز هندوی زلفش هیچ‌کس نیست/ که برخوردار شد از روی فرخ

لطف الهی بکند کار خویش/ مژدۀ رحمت برساند سروش

ساغر مِی بر کفم نِه تا ز بر/ برکشم این دلق ازرق‌فام را

با زمانی دیگر انداز ای که پندم می‌دهی: با زَ ما نی / دی گَ رَن دا / ز ای کِ پَن / دَم می ‌دَ هی

خار است و گل در بوستان هرچ او کند نیکوست آن: خا رَس تُ گُل / دَر بو س تان / هَر چو کُ نَد / نی کو س تان   

روز و شب از فرقت او پیشه من نوحه‌گری: رو زُ شَب از / فُر قَ تِ او / پی شِ یِ مَن / نو حِ گَ ری

ولیکن فرو مانده بی برگ سخت: وَ لی کَن / فُ رو مان / دِ بی بَرگ / سَخت

به‌جز هندوی زلفش هیچ‌کس نیست / که برخوردار شد از روی فرّخ

تو گر خواهی که جاویدان جهان یک‌سر بیارایی / صبا را گو که بردارد زمانی بُرقع (= رویْ‌پوش) از رویت

بده تا بگویم به آواز نی / که جمشید کی بود و کاووس کِی

گفتم گره نگشوده‌ام زان طرّه تا من بوده‌ام / گفتا منش فرموده‌ام تا با تو طرّاری کند

ﮔﻔﺘﻲ، ﻫﺸﺖ

ﻫﻢ اﻳﺜﺎ، ﺷﺶ

ﻛﻪ از ﺟﻮ، ﻫﺸﺖ

ﺑﺎ ﻟﻄﻒ، ﺷش