شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 17996

اگر چه آتش را قربی و عزتی باشد/ به نفس خویش عزیز است نیز خاکستر

کرد بدرود باغ، بلبل از آنک/ مر چمن را ز برف ناطورست

چو بنگریم همیدون پس از قضای خدا/ بلای ما همه قزدار بود و چالندر

به نور آذری و از تو دیده‌ام در آب/ به لطف آبی و از توست در دلم آذر

کاربرد تاریخی فعل ماضی استمراری

استفاده از واژه‌های مرکب متعدد

کاربرد کنایه و سجع

اغراق در توصیف توانایی بدنی و فکری شخصیت جوان

حکایتی ز دهانت به گوش جان من آمد / دگر نصیحت مردم حکایت است به گوشم

مرا هوشی نماند از عشق و گوشی / که پند هوشمندان کار بندم

کلید گنج سعادت نصیحت سعدی است / اگر قبول کنی گوی بردی از میدان

اگر مراد نصیحت‌کنان ما این است / که ترک دوست بگویم تصوری است محال

گر پند می‌دهندم و گر بند می‌نهند/ ما دست داده‌ایم به هر حال بند را (نصیحت‌پذیری عاشق)

هر که او را ذره‌ای با ماهرویان مهر نیست/ بر چنین عامی فضیلت می‌نهند انعام را (فضیلت عاشقان بر سایر افراد)

اگر ز مهر تو یک ذره بر سپهر افتد/ عروس قصر فلک ستر خویشتن بدرد (توصیف زیبایی بی‌نظیر معشوق)

بر سبزه نشین و خوش بزی روزی چند/ زان پیش که سبزه بردمد از خاکت (غنیمت شمردن لحظات عمر)

ندارد میل، فرزانه به فرزند و به زن هرگز / ببرّد نسل این هر دو نبرّد نسل فرزانه (ارزش خانواده)

هر آن که خاتم مدح تو کرد در انگشت / سر از دریچه زرین برون کند چو نگین (شکوه ستایش‌کننده)

اگر چه خرمن عمرم غم تو داد به باد / به خاک پای عزیزت که عهد نشکستم (وفاداری معشوق)

ای به هنگام سخا ابر کف و دریادل / مشتری خوار ز دیدار تو و ماه خجل (بخشندگی)