شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس ششم : مجاز | آزمون شماره 10783

عالمی را روی شرم‌آلود او دیوانه ساخت / شمع در فانوس کار یک جهان پروانه ساخت

بیا در جلوه ای سرو روان تا جان برافشانم / بیفشان زلف کافرکیش تا ایمان برافشانم

آن پی مهر تو گیرد که نگیرد پی خویشش / وان سر وصل تو دارد که ندارد غم جانش

ندانمت به حقیقت که در جهان به که مانی / جهان و هر چه در او هست صورت‌اند و تو جانی

چمن پیرا اگر چشمش بر آن سرو روان افتد / دگر بر چشمه ننشاند ز خجلت سرو بستان را

خورشید بر سرو روان دیگر ندیدم در جهان / وصفت نگنجد در میان نامت نیاید در قلم

گر برقعی فرو نگذاری بدین جمال / در شهر هر که کشته شود در ضمان توست

فصل گل و طرف جویبار و لب کشت / با یک دو سه اهل و لعبتی حور سرشت

ابجدِ عشق مجاز از نو نیازان خوش‌نماست / پیر گشتی واگذار این بازی طفلانه را

دامن فرصت مده از کف که دوران بهار / نیست چندانی که گل بر سر کشد پیمانه را

از خس و خاشاک بگذر گرد گل‌ها طوف کن / تا چو زنبور عسل پُر شهد سازی خانه را

آسمان‌ها در شکستِ من کمرها بسته‌اند / چون نگه دارم من از نُه آسیا یک دانه را