شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 3: آرایه‌های ادبی | آزمون شماره 5202

بیستون کندن فرهاد نه کاری است شگفت / شور شیرین به سر هر که فتد کوهکن است

 پدرم روضة رضوان به دو گندم بفروخت / من چرا ملک جهان را به جویی نفروشم؟

 ناشناسی که به تاریکی شب / می‌برد شام یتیمان عرب

 گر به تلخی جان شیرینم نمی‌آمد به لب / کام دل کی از لب شیرین جوابت دیدمی

خیز تا خاطر بدان ترک سمرقندی دهیم / کز نسیمش بوی جوی مولیان آید همی

بهر این فرمود رحمان ای پسر / کل یوم هو فی شان ای پسر

به شهر عشق منم شهریار و چون حافظ / منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن

گفت فردا بشنوی این بانگ را / نعره یا حسرتا یا ویلتا

بار فراق دوستان بس که نشسته بر دلم/ نیست میسرم دگر کز دل خود فرو هلم

در میکده رهبانم و در صومعه عابد/ گه معتکف دیرم و گه ساکن مسجد

زاهدا می بنوش رندانه/ فاتّقوا اللّه یا اولی الالباب

زان گل بشکفتۀ سیراب مست/ یاد یار مهربان آید همی

هر کاین غزل بخواند داند که من چو سعدی / وقتی فقیه بودم و امروز رند و عامی

سیف فرغانی از بهر تو همچون سعدی/ مشک دارد نتواند که کند پنهانش

استاد سخن سعدی است پیش همه کس امّا/ دارد سخن حافظ طرز سخن خواجو

در این ایّام شد ختم سخن بر خامۀ صائب/ مسلّم بود اگر زین پیش بر سعدی شکرخایی

یک

دو

سه

چهار