شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 8585

دست از طلب کشیدم تا طفل شیرخوار                           با دست بسته رزق خود را از گاهواره یافت

بخور تا توانی به بازوی خویش                                        که سعیت بود در ترازوی خویش

ز دانایی چو دم زد رزق را از محض دانایی                          ز سعی خویش می‌داند زهی انسان و کفرانش

ما را به سعی اکنون روزی نشد                                        ای نان جو دریغا، ران رنج‌ها ضایع

چو دریا به سرمایه خویش باش                                     هم از بود خود سود خود برتراش

جایی که بزرگ بایدت بود                                              فرزندی من نداردت سود

گدای عشق و شاه انجمن باش                                       برو سلطان وقت خویشتن باش

به مهمانی خویش تا روز مرگ                                       درختی شو از خویشتن ساز برگ

چون تیر زند چشمت سیاره هدف گردد / چون تیغ کشد مهرت گردون سپر اندازد

چو بدخواه کین در خروش آورد / ستیزنده را خون به جوش آورد

اندیشه کن از مرگ که شیران جهان را / از هیبت شمشیر اجل زَهره دریده است

همی‌ریخت مغزش بر آن سنگ سخت / زِ باره درآمد گَوِ نیکبخت

یکی بر خروشید چون پیل مست / سپر برسر آورد و بنمود دست

ایمن چه‌نشینی درین سفینه / کاین بحر همیشه در انقلاب است

زن مستور شمع خانه بود / زن شوخ آفت زمانه بود

تا محضر نصرتت نوشتند / آوازه شکست دیگران را