شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس هفتم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن های 10 و 11 | آزمون شماره 11181

شرفنامهٔ بدلیسی

عالم آرای عباسی

عین الحیات

مجالس‌المؤمنین

هر شبنمی در این ره صد بحر آتشین است /  دردا که این معما شرح و بیان ندارد

با جام آتشین چو تو از در در آمدی /  وسواس و غم چو دود سوی بام می‌رود

دنیا به اهل خویش ترحم نمی‌کند / آتش امان نمی‌دهد آتش‌پرست را

دوست دارد یار این آشفتگی /  کوشش بیهوده به از خفتگی

باز است چشم خلق به قدر گدا ز خویش/ پاشیده‌اند بر رخ محفل ‌گلاب شمع

صنعت جرأت عبرت‌نگهان هوش‌‌رباست/ حلقه چشمی است‌ که بر نوک سنان دارد شمع

زعفران‌زار طرب سیر رخ کاهی ماست/ نوبهار دگر از رنگ خزان دارد شمع

روز و شب خوابم نمی‌آید به چشم غم‌پرست/ بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع

آشنایی با تفکرات و معارف هندوان در این دوره هیچ نقشی در تغییر سبک نداشت.

اصفهان که پایتخت و محل اجتماع شعرا و فضلا بود، از دیدگاه ادبی توسعه یافت.

شاعران این دوره تشخیص داده بودند که سبک عراقی از واقعیت دور شده و کاملاً جنبه ذهنی و تخیلی یافته است.

حکومت در دست جانشینان تیمور بود و دو جریان شعری رونق داشت: یکی شعر لطیف و فصیح بابا فغانی و دیگری مکتب وقوع.