شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17228

گرچه دانم که به جایی نبرد راه قریب/من به بوی سر آن زلف پریشان بروم 

سه بوسه کز دو لبت کرده ای وظیفه من/ اگر ادا نکنی غرض دار من باشی 

دلم خزانۀ اسرار بود و دست غزا /درش بست و کلیدش به دلستانی داد 

قَدَر سازِ وجود دهر می ساخت/ که بر عرش تو شد اقبال مقرون 

پیرمرد

وضع

این آخری‌ها

آن اتفاق

گهی در شعله می‏‌‏غلتم گهی با آب می‏‌‏جوشم / وطن‌آواره شوقم نگاه خانه‌بر‌دوشم

در این محفل امید و یأس هر یک نشئه‏‌‏ای دارد / خوشم کز درد بی‌کیفیتی کردند مدهوشم

به رنگی ناتوانم در خیال سرمه‏‌‏گون چشمی / که چون تار نظر آواز نتوان بست بر دوشم

به ‏‌‏کنج عالم نسیان دل‏ گمگشته‏‌‏ام بیدل / ز یادم نیست غافل هر که می‏‌‏سازد فراموشم

نفس گوید چون کشی تو گاو من؟ / زان که گاو نفس باشد نقش تن

شکوۀ من چون حباب از انقلاب بحر نیست / کز هوای خود، سر بی‌مغز من بر باد رفت

کفن بر تن تند، هر کرم پیله / برآرد آتش از خود هر چناری

دشمن طاووس آمد پرّ او / ای بسی شه را بکشته فرّ او