شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16135

ز شرم بیدلی خود گداختم «بیدل»/ دلی ندارم و سودایی وصال تواَم

تا که سرو از شرم قدّت قد خود پنهان کند/ تا زبان اندر کشد سوسن که تو سوسن تری

خشک گردید و نشد طفلی از او شیرین کام/ خجلت از نخل دل بی‌ثمر خود داریم

سرو اگر جلوه کند با تن عریان به چمن/ شرمی از جلوهٔ آن سرو قبا پوشش باد

فرود آمد از دژ به کردار شیر / کمر بر میان بادپایی به زیر

به پیش سپاه اندر آمد چو گرد / چو رعد خروشان یکی ویله کرد

چو سهراب شیراوژن او را بدید / بخندید و لب را به دندان گزید

چو سهراب را دید گردآفرید / که بر سان آتش همی بردمید

 دلتنگی‌ام تمام زمین را گرفته است         بهتر که در حوالی غربت بکاری‌ام

 گر کسی آرد و کسی بَرَدَت           نشود زین دو بیش و کم خردت

هزار دشمنم ار می‌کنند قصد هلاک          گرم تو دوستی از دشمنان ندارم باک

 جز به شوق او چنان کشدم            که مجال نفس کشیدن نیست