شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 19623

اگر تو فارغی از حال دوستان یارا / فراغت از تو میسر نمی‌شود ما را 
 

بیا که وقت بهار است تا من و تو به هم / به دیگران بگذاریم باغ و صحرا را
 

شمایلی که در اوصاف حسن ترکیبش / مجال نطق نماند زبان گویا را
 

شب فراق نخواهم دواج و دیبا را /  که شب دراز بود خوابگاه تنها را
 

ذات تو غنی بوده و ما محتاجیم /  محتاج به غیر خود مگردان ما را

می نوش به‌ خرّمی که این چرخ کهن /  ناگاه تو را چو خاک گرداند پست

بر سبزه نشین و خوش بزی روزی چند /  زان پیش که سبزه بردمد از خاکت

یک کوزه شراب تا به‌هم نوش کنیم / زآن پیش که کوزه‌ها کنند از گل ما

به آب تیغ اجل تشنه است مرغ دلم / که نیم‌کشته به خون چند بار برگردد

هیچ‌کس دیدی که خواهد در دمی صد بار مرگ / مرگ را من خواستارم، مرگ به زین زندگی

خدنگ چارپر مرگ باز نتوان داشت / هزار تو اگرت درع و جوشن و سپر است

اندرین معنی مگر صد جان برند / مرد آن دان کاو به پیش از مرگ مُرد

نه هر جا که بینی خطی دل‌فریب / توانی طمع کردنش در کتیب

چو نمی‌توان صبوری، ستمت کشم ضروری / مگر آدمی نباشد، که برنجد از عتیبت

چو سلطان عزت علم برکشید / جهان سر به جیب عدم برکشید

چون دیگران ز دل نروی گر روی ز چشم / کاندر میان جانی و از دیده در حجیب