شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 30633

طریق عشق پر آشوب و فتنه است ای دل/بیفتد آن که در این راه با شتاب رود

ز گرد خوان نگون فلک طمع نتوان داشت/ که بی ملامت صد غصه یک نواله برآید

در پای تو افتادن شایسته دمی باشد/ترک سر خود گفتن شایسته غمی باشد

دم درکش از ملامتم ای دوست زینهار/کین درد عاشقی به ملامت فزون شود

حکمت و دانش، اندیشه‌های دینی و مضامین بدبینانه در شعر نیمه دوم قرن ششم و اوایل قرن هفتم رواج یافت.

سخن شاعرانی چون ناصرخسرو، یادآور سروده‌های قرن پنجم و ششم بود.

تحولی که سنایی و سعدی در غزل ایجاد کردند، باعث ظهور شاعران بزرگی در این حوزه شد.

بسیاری از شعرای قرن پنجم و ششم، به دربارها و مدیحه‌سرایی روی آوردند.

[خردمند] هرکار که مانند آن بر خویشتن نپسندد در حقّ دیگران روا ندارد، که لاشک هر کرداری را پاداشی است و چون مهلت برسید و وقت فراز آمد، هر آینه دیدنی باشد.

گفت: تو را غمناک می‌بینم. گفت: چگونه غمناک نباشم، که مادت معیشت من آن بود که هر روز یگان دوگان ماهی می‌گرفتمی.

من غرض خویش تا این غایت بر تو پوشیده داشتم و عاقل را اشارتی کفایت باشد.

بباید دانست که ایزد تعالی هرکار را سببی نهاده است و هر سبب را علتی.