شرکت در آزمون آنلاین پیام‌های آسمان هفتم - درس اوّل-بینای مهربان | آزمون شماره 5161

مراقبت و توجّه دائمی خداوند نسبت به ما، از نشانه های محبّت او به ماست.

 خداوند مهربان با دادن توانایی‌هایی به انسان، او را بر سایر موجودات برتری داده است. یکی از این توانایی‌ها، تواناییِ اندیشیدن است.

امّا غیر از این، خیلی دیگر از توانایی‌های انسان هم هست که دیگر حیوانات هم آن ها را دارند، مثل توانایی راه رفتن و دیدن و شنیدن.

این نعمت ها که مخصوص انسان نیست، نشانه ی محبّت خدا به انسان نیست.

 هرچه در عالم به ظاهر حاضر است / تو یقین می دان که فانی آخر است

 اگر شرمت از دیده ی ناظر است / نه ای بی بصر، غیب دان حاضر است؟

 امروز که حاضر است اقبال وصال / گر گول نیم حدیث فردا چه کنم

زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست / در حق ما هر چه گوید جای هیچ اکراه نیست

مردمان اندر فقر و غنا، هر کسی سخن گفته‌اند و خود را چیزی انتخاب کرده و من آن انتخاب کنم که حق مرا انتخاب کند و مرا اندر آن نگاه دارد. اگر توانگر داردم غافل و گذشته نباشم و اگر درویش داردم حریص و معرض نباشم.

در بارانی عظیم به دهی رسیدم و سرمای زمستان مرا غلبه کرده بود و تن پوش بر تن من تر گشته. به مسجدی رسیدم. مرا اندر آن‌جا راه ندادند، دیگر مسجد و سومی هم چنان. عاجز آمدم و سرما بر تن من قوت گرفت. دامن خود به آتش کشیدم، دود آن به زیر من برآمد. جامه و رویم سیاه شد. آن شب به مراد خود رسیده بودم.

و اندر اخبار است که روزی پیغمبر صَلّی اللّهُ عَلَیه و سَلَّم گرد پای نشسته بود. جبرئیل آمد و گفت: «یا محمّدُ، إجْلسْ جِلْسَةَ العبید. بنده‌ای، چون بندگان نشین اندر حضرت خداوند، تعالی.»

وی را زن و فرزند نیست هرچه اندر وهم صورت گیرد و اندر خرد اندازه بندد، وی جلّ جلالُه آفریدگار آن است و دارنده و پروردگار آن.

 وَ هُوَ مَعَكُمْ أَیْنَ مَا كُنْتُمْ

وَ اللَّهُ يَعْلَمُ وَ أَنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ

وَقَالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ

وَ ما اَرْسَلْناکَ اِلاّ رَحْمَهً لِلْعالَمِینَ

شنوایی: شنیدن اندرز بزرگان برای تفکّر در آن

زبان: علم‌آموزی به دیگران

پدر و مادر: استفاده از تجربة آن‌ها و خدمت به ایشان

چشم: چشم‌پوشی همیشگی از خطای دیگران