شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس پنجم: هماهنگی پاره‌های کلام | آزمون شماره 26413

چهار

پنج

شش

هفت

به می سجاده رنگین کن گرت پیر مغان گوید / که سالک بی‌خبر نبود ز راه و رسم منزل‌ها

چو در رویت بخندد گل مشو در دامش ای بلبل / که بر گل اعتمادی نیست گر حُسن جهان دارد

به اظهار هستی مشو داغ خجلت / همان به که این عیب پوشیده باشد

من از رنگ صلاح آن دم به خون دل بشستم دست / که چشم باده‌پیمایش صلا بر هوشیاران زد

بدو گفت شیدای شوریده‌سر / جوابی که شاید نبشتن به زر

همی تا کند پیشه عادت همی‌کن / جهان مر جفا را تو مر صابری را

اگر هوشمندی به معنی گرای / که معنی بماند ز صورت به جای

پسر چند روزی گرستن گرفت / دگر با حریفان نشستن گرفت

بر غیر خدا حسد نیارد

آن چنگ نشاط ساز نو یابد

کنار خویش دریا کردم از اشک

این روضه دولت را این تخت و سعادت را