شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 5355

عزیزا کاسه چشمم سرایت/ میان هر دو چشمم جای پایت

سحر چون خسرو خاور علم بر کوهساران زد/ به دست مرحمت یارم در امّیدواران زد

رقیب آزارها فرمود و جای آشتی نگذاشت/ مگر آه سحرخیزان سوی گردون نخواهد شد

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را/ به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

به دنبال

نشیند

چُنان زار

ناقه در گل

شبا روزی، سحرخیزی، بینوایان،‌ دردمندان

حق‌شناسی، دلدادگی، طمعکاران، دلربایی

دل‌انگیزی، روان‌خوانی، مرهم جان، سر و سامان

آسمان‌ها، نمی‌گوید، مه لقایان، عزاداری

کان شمع سامان می‌دهد از شعله زرین بال ها: کان شَم ع سا/ مان می دَ هَد/ از شُع لِ زَر/ رین با ل ها

راز دل چون شمع محفل برملا باشد مرا: را زِ دل چُن/ شَم عِ مَح فِل/ بَر مَ لا با/ شَد مَ را

نفس آتشین کن به تسخیر گردون: نَ فَس آ تَ/ شین کُن بِ تس/ خی رِ گَر دون

من از بازوی خود دارم بسی شکر: مَ نَز با زو/ یِ خُد دا رَم/ بَ سی شُکر