شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 3533

دامی به راهی می‌‌زنم، مرغی به دامی می‌‌زنم

نظر آوردم و بردم که وجودی به تو ماند

آب چه دانست که او گوهر تابنده شود

گویی چه شد کان سرو بن با ما نمی‌‌گوید سخن

هرکه چیزی دوست دارد جان و دل بر وی گمارد/ هر که محرابش تو باشی سر ز خلوت برنیارد

ماهرویا روی خوب از من متاب/ بی‌‌خطا کشتن چه می‌‌بینی صواب

دلا چندم بریزی خون دیده شرم دار آخر/ تو نیز ای دیده خوابی کن مراد دل برآر آخر

اگر برخیزد از دستم که با دلدار بنشینم/ زجام وصل می نوشم ز باغ عیش گل چینم

بشنو از نی

عنکبوتی

گوش دارد

ساربان

گرفتارم _ زیرکی

در وفای _ ستاره‌ای

شباهنگی _ جان و دل

جمالی خوش _ کاتبی

ندانم هیچ‌کس در عهد حُسنَت / که با دل باشد الّا بی‌بصارت

حبیب آن‌جا که دستی برفشاند / محب ار سر نیفشاند بخیل است

نشاید گفتن آن کس را دلی هست / که ننهد بر چنین صورت دل از دست

همی تا کند پیشه، عادت همی کن / جهان مر جفا را، تو مر صابری را