شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 17922

ای صبحدم ببین که کجا می‌فرستمت / نزدیک آفتاب وفا می‌فرستمت

تخم وفاست دانه دل چون به دست توست / خواهی به زیر خاک کن و خواه زیر آب

ز میان برآر دستی مگر از میانجی تو / به کران برد زمانه غم بیکران ما را

بهار تازه بر او فر خجسته باد و بی او / زمانه را و جهان را بهار تازه مباد

بخت بلندت یار و چشم بختت بیدار که به صحبت پیری افتادی. (حذف فعل به قرینه)

درختی در این وادی زیارت‌گاه است که مردمان به حاجت خواستن آن‌‌جا روند. (کاربرد حرف اضافه (به) در معنی «برای»)

روزی به غرور جوانی سخت رانده بودم و شبانگاه به پای کریوه‌ای (تپه) سست مانده. (کاربرد فعل سوم شخص در معنای اول شخص)

پرسیدمش چگونه‌ای؟ گفت تا کودکان بیاوردم دگر کودکی نکردم. (آمدن «ب» بر سر فعل ماضی)

گر زان که روی و موی تو آشوب عالم است / ما را شبی مبارک و روزی خجسته است

رخ تو پرده دیبای ششتری بدرید / لب تو نامزد قند عسکری بشکست

هر کس که سرو گفت قدت را به راستی / او را معیّن است که همّت بلند نیست

چون به یاد نرگس مستت روم در زیر خاک / روز محشر سر برآرم از لحد مست و خراب

اگر به سنگ قناعت بت طمع شکنی / سپرده‌ای ره و رسم خلیل بن آذر

اگر به مصر غلامی عزیز شد چه عجب / به هر کجا که تو رفتی عزیز می‌آیی

کیست گردن ز حکم عشق کشد / عشق، انگشتر سلیمان است

سوی ظلمت شتافت خضر روان / کرد موسی جان عزیمت طور