شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 11054

دانه چو طفلی است در آغوش خاک / روز و شب این طفل به نشو و نماست

چو در مردم آرام و قوّت ندید / خود آسوده بودن مروّت ندید

یک حکایت سرگذشتم پیش آن جان بازگویی / گرچه از درد فراقم هست بسیاری شکایت

به پایان آمد این دفتر حکایت هم‌چنان باقی / به صد دفتر نشاید گفت حسب‌الحال مشتاقی

عشق دردانه است و من غواص و دریا میکده / سر فرو بردم در این‌جا تا کجا سر برکنم

چنین دور از خویش و بیگانه گشتم / که افتاد با تو مرا آشنایی

ای باد بامدادی خوش می‌روی به شادی / پیوند روح کردی پیغام دوست دادی

گر از ابر بینم همی باد و نم / ندانم که نرگس چرا شد دژم

نمی‌بینم از همدمان هیچ بر جای / دلم خون شد از غصه ساقی کجایی

پرده برانداز شبی شمع‌وار / تا همه سوزیم به پروانگی

کسانی عیب ما بینند و گویند / که روحانی ندانند از هوایی

دلت سخت است و پیمان اندکی سست / دگر در هر چه گویم بر کمالی

دمی با همدمی خرّم ز جانم برنمی‌آید / دمم با جان برآید چون که یک همدم نمی‌بینم

هر که یک بارش گذشتی در نظر / در دلش صد بار دیگر بگذری

صاحب‌نظر نباشد در بند نیک‌نامی / خاصان خبر ندارند از گفت‌وگوی عامی

هزاران در از خلق بر خود ببندی / گرت باز باشد دری آسمانی

ترازو گر نداری پس تو را زو ره زند هرکس / یکی قلبی بیاراید تو پنداری که زر دارد = بیاراید

یک سر مو از غم تو نیست که اندر تن من / آب حیاتی ندهد یا گهری می‌نشود = می‌نشود

هرگز گران جانان بود چون درد در پایان بود / آن‌گه رود بالای خم کان درد او یابد صفا = هرگز گران

روزی‌ست اندر شب نهان ترکی میان هندوان / شب ترکتازی‌ها بکن کان ترک در خرگاه شد = روزی‌ست