شرکت در آزمون آنلاین فارسی نهم - فارسی نهم | آزمون شماره 15516

ناخوش‌آوازی، به بانگ بلند قرآن همی‌خواند.

آوازه‌ی من ز عرش بگذشت / وز درد دلم تو را خبر نی

سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گویم / که من نسیم حیات از پیاله می‌جویم

ای طبل بلند بانگِ در باطن هیچ / بی‌ توشه چه تدبیر کنی وقت بسیچ

پس داده است خداوند علیم به آدمی آن‌چه صلاح دین و دنیای او در آن‌هاست.

اگر حیا نبود، ترک معاسی و صله‌ی ارحام و احسان به یاران نمی‌کردی.

آدمی بی‌درد، به چه چیز تواضع می‌کرد برای خدا و تضرّع می‌کرد نزد او؟

منع کرده است آدمی را از دانستن امری چند که در شأن و طاقت او نیست.

 بوستان

کلیله‌ و دمنه

احیاء علوم‌الدّین

مثنوی معنوی