شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 3: آرایه‌های ادبی | آزمون شماره 7785

بهشت کافر و زندان مؤمن / جهان است ای به دنیا گشته مفتون

چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی / آن شب قدر که این تازه براتم دادند

من چون کنم که طور بد ناپسند من / گردد پسند خاطر مشکل‌پسند تو

جلوه‌ای کرد رخت، دید ملک، عشق نداشت / عین آتش شد از این غیرت و بر آدم زد

ای خوبتر از لیلی بیم است که چون مجنون/ عشق تو بگرداند در کوه و بیابانم

تو نوح روزگاری و ما چو اهل کشتی / چو نوح رفت کشتی کجا رهد ز طوفان

فرهادوارم از لب شیرین گریز نیست/ ور کوه محنتم به مثل بیستون شود

باده چون خون سیاوش ده که کاووس بهار/ آتش اندر خیمۀ افراسیاب انداخته

ماه فروماند از جمال محمد/ سرو نباشد به اعتدال محمد

وعدۀ دیدار هر کسی به قیامت/ لیلة اسری شب وصال محمد

این همه شعبده ها عقل که می کرد اینجا/ سامری پیش عصا و ید بیضا می کرد

فیض روح القدس ار باز مدد فرماید/ دیگران هم بکنند آنچه مسیحا می کرد

تو قد بینی و مجنون جلوهٔ ناز/تو چشم و او نگاه ناوک‌انداز

چو خامه در ره فرمان او سر طاعت/ نهاده‌ایم، مگر او به تیغ بردارد

آن پریشانی شب‌های دراز و غم دل/ همه در سایۀ گیسوی نگار آخر شد

هرچه زان تلخ‌تر بخواهد گفت /گو بگو از لب شکربارش

به روزگار به رنجم ز دوستان محروم/ چو مرتضی ز خلافت چو فاطمه ز فدک

در بود مر مدینۀ علم رسول را/ زیرا جز این نبود سزای امانتش

یاد یاران یار را میمون بود/ خاصه کان لیلی و این مجنون بود

جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه/ چون ندیدند حقیقت ره افسانه زدند